ATTENTIE:

de rubrieken Exposities en Lezingen worden (tijdelijk) niet geactualiseerd.

Kunst is een avontuur

Column over kunstbeleving

Ik loop toch al wat jaartjes langs tentoonstellingen maar dit weekend was er wel iets speciaals te beleven. Een avontuur dus.

We moesten er wel voor naar het Noordhollandse dorpje Stompetoren (in de buurt van Hoorn), maar dat was danook alleszins de rit waard. Nooit eerder had ik het meegemaakt: beelden tussen het mais.

De initiatiefnemers hadden in hun maisveld een traject uitgezet waarbij onderweg heel veel sculpturen te bewonderen waren. Er was werk te zien van diverse kunstenaars waaronder ook enkele vrouwen, o.a. Julia Broersen, Wilma Hoebee en Marjolein de Bruin. Vooral de vogels van Hoebee kwamen heel mooi uit. Zo realistisch alsof ze uit de lucht waren komen aanvliegen om zich even tussen het mais te laten bewonderen. Voordat we echter het maisveld inliepen konden we een kijkje nemen in de ateliers van de kunstenaars, maar waren er ook langs de kant van de weilanden nog vele werken te bewonderen waaronder de in PVC uitgevoerde sculpturen van Marinus Klap. Het avontuur werd compleet toen we in het maisveld uitkwamen bij een verborgen 'trattoria'. Een provisorisch getimmerd optrekje in Italiaanse sfeer waar een drankje en een hapje kon worden genuttigd. De organisatie heeft zelfs echte Italiaanse koks uitgenodigd die hier gedurende twee weken iedere avond voor een beperkt aantal deelnemers een heus 4-gangen diner serveren. Het was een unieke kunstbeleving. Hopelijk wordt dit evenement een jaarlijkse traditie.

Eerder:

Het gebeurde tijdens een wandeling. In Amsterdam, in de tuin van de Hermitage. Ik was er met mijn kleinkind van nog geen twee jaar. Vanuit de drukte bij de Amstel waren we de poorten van het museum doorgegaan, niet van plan om binnen een kijkje te nemen maar om via de court en de grote hal, in de tuinen te komen en daar even van de oase van rust te genieten. En daar stond ze. Het bronzen beeld. Het was een naakte vrouw met een naar achter vallend hoofd zodat het op afstand leek alsof er geen hoofd was. Toen kwam ineens het idee bij me op om samen met ons kleintje dit kunstwerk eens te 'bestuderen'. We voelden ons vrij het werk aan te raken (wat ín het museum niet zou mogen). We betastten de tenen en de knieën en keken hoger naar de buik (nog maar kort in het vocabulaire van ons meisje en daarom juist zo leuk om te benoemen). We voelden hoe glad het brons was. Ik tilde haar op om van dichtbij naar het hoofd te kijken. Haar reactie? 'Baby'. Hoe bijzonder om te ervaren dat onze jonge avonturier het vrouwenhoofd in haar eigen perspectief bekeek. Ze ging voorbij aan de grootte, maar associeerde het 'liggende' hoofd met een baby, want die ligt toch?

Onze tocht ging verder naar de naastgelegen galerie voor Outsider Art waar een menshoge fantasievogel van papiermaché in prachtige felle kleuren de moeite waard was om even bij stil te staan. Niet aanraken dus, maar wel naar de details en kleuren wijzen. In de achter de galerie gelegen tuin waren ook beelden opgesteld. Ons kleintje voelde nu uit zichzelf aan een ruw, van oud en geroest ijzer gemaakt object. 'Au' was haar reactie. Wat een andere ervaring dan het gladde brons.

In de stralende zon liep ik met de kleine kunstkijker verder. Je kunt dus ook kunst voelen in de buitenruimte, als je tenminste op het gras mag lopen en dat mocht! Het was een avontuur van de bovenste plank.

© De Digitale Etalage

Cornelia Bruinewoud, FUGA, acryl op linnen, 120 x 100 cm

www.corneliabruinewoud.nl